De geschiedenis van Enduristan

In de zomer van 2000 vertrokken David en Isabel, een jong stel uit Winterthur in Zwitserland, op een missie om de wereld te zien. Hun keuze aan machines was objectief verschrikkelijk: een gammele Kawasaki KMX 125 crosser en een piepkleine Honda CM125, twee nobele rossen die volkomen ongeschikt waren voor het zand van Tunesië.

Onverstoorbaar door zulke onbeduidende details richtten David en Isabel hun voorbanden op Noord-Afrika en reden regelrecht naar de rand van de Sahara... midden in de zomer.

Juli is een vreselijk moment om een woestijn over te steken. Zware adv-pakken laten je in je eigen sap koken bij 45 °C. Het belangrijkste: met bagage van lage kwaliteit ben je eindeloos aan het MacGyveren, terwijl je liever gewoon van de rit zou genieten.

David en Isabel overleefden die eerste reis, werden hopeloos verliefd op avontuurlijk reizen over lange afstanden en stapten over op een paar KTM 640 Adventures. Maar het bagageprobleem reisde mee over elke grens: zes jaar lang werden hun tochten door Europa en de Australische Outback geplaagd door vastgelopen ritsen, kapotte klinknagels, falende zadeltasbanden en heel veel noodreparaties langs de weg.

Op een nacht in 2006, diep in de Australische bush, hadden ze er genoeg van.

Zittend in het stof, in het licht van hun koplampen, haalden ze een notitieboekje tevoorschijn en schetsten ze de uitrusting die ze zich wensten: een volledig waterdichte, stofdichte tanktas met stevige bevestiging (de Sandstorm) en een stel onverwoestbare zachte zadeltassen (de Monsoons).

Een droom schetsen in het stof is één ding; hem zelfstandig produceren is een heel ander beest. Terug in Zwitserland ging David samenwerken met Christoph, een mederijder van de Zwitserse KTM Adventure Club, en samen richtten ze Enduristan officieel op in april 2008.

Ze hadden geen investeerders, geen chique bedrijfsstudio en totaal geen professionele productie-ervaring. Wat David wel had: een diploma werktuigbouwkunde, rudimentaire laskennis en een koppigheid als van een muilezel om niet op te geven.

Vanuit een schuur lasde David een ruwe, zelfgemaakte trektestopstelling om honderden gespen en banden aan flarden te trekken. Tijdens die late-nightsessies vond Christoph per ongeluk onze Expandable Volume Technology uit, en patenteerde die.

In het begin kon Enduristan zich geen opzichtige tijdschriftadvertenties of grote marketingcampagnes veroorloven: fel onafhankelijk als ze wilden blijven, kozen de oprichters de zwaardere weg en zochten ze nooit externe financiering.

In plaats van glitterende advertentiecampagnes laadde Christoph zijn bestelbus vol en reisde hij maandenlang door Duitsland en Zwitserland om de Sandstorm-tanktas te presenteren aan sceptische motordealers. De dealers die de gok namen, ontdekten al snel wat wij al wisten: rijders waren dol op de Sandstorm.

In 2010 tekende Enduristan zijn eerste internationale partner in Australië, die nog steeds bij ons is; in 2011 lanceerden we de Monsoon Panniers.

Als je iets bouwt uit pure noodzaak op de trail, herkennen andere rijders dat meteen.

Er is veel veranderd sinds 2008, maar de basis is geen centimeter verschoven. Christoph en Isabel zijn een stap teruggetreden uit de dagelijkse operatie, en onze voormalige marketingmanager van vele jaren, Stefano, is vertrokken om aan zijn eigen projecten te werken.

Maar Enduristan is geen gezichtsloos concern geworden. We zijn nog steeds een klein, fel onafhankelijk Zwitsers bedrijf in particuliere handen, dat vanuit dezelfde regio opereert.

Geen directiekamers, geen durfkapitalisten, geen compromissen. We kamperen nog steeds in het stof, we rijden nog steeds door obscure, onontgonnen gebieden en we bouwen nog steeds bagage voor de mensen die er echt op uit gaan.